Als je je legitimeert vraag men: ‘paspoort of rijbewijs’. Zo niet op de luchthaven.
Ik ging destijds, rond 2000 en 2001, veelvuldig met het vliegtuig naar Parijs, vanaf Rotterdam, een kleine, handige en gemakkelijke luchthaven. Wat was het geval?
We rijden over Highway 1 aan de Westkust van de Verenigde Staten. Ook door Californië. Een beroemde, meestal tweebaansweg. Hij is lang, hij loopt van Canada naar Mexico langs alle westkusten van deze landen. We rijden het stukje van San Francisco naar Monterey, zo’n tweehonderd kilometer zuidelijker.
De golven rollen aan…
Iets dat ik tot voor kort in het dagelijks leven deed en dat nu vervallen is, betreft het vakantiehuis in Florida. In een eerdere blog beschreef ik dat we een vakantiehuis in Florida exploiteerden (zie het linkje onderaan de blog). Het huis hebben we vorig jaar (net voordat hurricane Irma over Florida raasde) verkocht en alle activiteiten die met de exploitatie te maken hadden zijn beëindigd.
Gisteren, een prachtige maar heel koude dag, reed ik met de trein door het Hollandse landschap tussen Haarlem en Leiden. Wat zag het er mooi uit. Het is winter, alles is grauw, kaal en vlak. Geen bloeiende weiden, maar bruin, geen bladeren aan de bomen maar kaal, deels bevroren sloten, nog geen ijspret. Je zou zeggen: wat lelijk. Maar het tegenovergestelde trof mij gisteren. Ik vond het mooi!
Al eens eerder blogde ik over een near miss, een bijna ongeluk. Zie mijn blog ‘Een near miss’ tijdens het zeilen op de Solent. Het linkje staat onderaan deze blog.
Nu een relaas over een avontuur uit mijn vroege jeugd, toen de watersport mij nog onbekend was: onze caravan vakanties.
Mijn vader liep, avontuurlijk als hij was, voorop met allerlei vormen van vakanties. Lees verder Een ‘near miss’ (2)
Wat meteen in Dubai opvalt, er is geen ontkomen aan, is de tomeloze, onvermijdelijke hitte die als een wollen, veel te warme deken benauwend over je heen valt. Afgezet tegen de koele airconditioning, zelfs in de bushaltes. Dat lijkt prettig, maar de overgangen van koud naar warm en omgekeerd zijn te groot. Het is iedere keer alsof je tegen een muur aanloopt. Van binnen naar buiten beslaat daardoor je bril. Je kunt even niets zien. Dat duurt wel vijf minuten. Toch vind ik het ook wel prettig. Dat komt misschien omdat we in Nederland zo weinig warm weer hebben. Als het je dan overkomt, krijg je de neiging er ook volop van te willen genieten.
We zijn onlangs in Curaçao geweest. Dat was bijzonder.
Curaçao was leuk. Heel leuk.
Iedereen spreekt Nederlands, de gulden – met kwartjes en dubbeltjes – is het betaalmiddel, de mensen zijn oké. Maar wat natuurlijk vooral erg fijn is, is het overheerlijke weer. Zelfs lekkerder dan in Florida. Het is erg warm, heel erg warm. Té warm als er niet die verkoelende Noord-Oost passaat over het eiland blaast. Vooral ’s middags als het ’t warmst is, loopt hij op tot zo’n windkracht vijf of zes. Dan maakt dit het weer uitermate aangenaam.
Ook hebben we in goede restaurants gegeten. Goede kwaliteit. Prettige bediening, veel Nederlanders en Nederlands sprekenden
De Pier is in 2015 verkocht en opgeknapt. Het ziet er inmiddels allemaal best aardig uit, voor Nederlandse standaarden, wel te verstaan. Want wij Nederlanders pakken dit soort dingen, veel dingen eigenlijk, novaal kneuterig aan. Benepen, zei Bolkestein ooit.
Ruim twintig jaar geleden reden ze hier nog op de fiets. Nu is het een hele grote, overweldigende, bruisende, energieke miljoenenstad: Shanghai. Met grootste haven ter wereld. Onlangs bracht ik er een bezoek aan, zie mijn eerdere blog over de treinreis van Shanghai naar Beijing. Lees verder Bruisend Shanghai
Voor de zevende keer ben ik in Wenen. De eerste keer was voor de Champions League finale waar bij Ajax van AC Milan met 1-0 won, in mei 1995. Daarna was ik hier zakelijk in verband met een nevenactiviteit op het gebied van bloedtransfusie. Bijna jaarlijks vergaderden we hier. Tot 2009 en nu dit jaar weer eens opnieuw. Na de eerste keer Jolanda meegenomen te hebben, nam ik daarna telkens een kind mee. Dit keer ben ik overigens alleen.
Wat een mooie stad is dit toch! Groot en machtig, zij het enigszins vergane glorie. Prachtige gebouwen. Schitterende paleizen, grootse kerken en m
usea. En niet te vergeten natuurlijk het operagebouw, de Staatsoper. Lees verder Prachtstad Wenen