Onlangs was ik in Los Angeles en zag tot mijn verbazing veel zelfrijdende auto rijden. Dat had ik niet verwacht. Onnozel misschien, ik volg het nieuws op dat punt niet nauwgezet. Ik had geen idee dat de ontwikkeling op dat gebied al zover was. Hoe dan ook, wat een fenomeen is dit!
We keken uit het raam van de auto en zagen de grauwe dag. We stoorden ons daar niet aan, we zaten lekker warm binnen in de auto. Voor ons lagen op het dashboard onder de voorruit frieten, cola en twee dozen met burgers. En mayonaise, die vergat ik bijna. Al het eten stond hopeloos schuin. Oppassen dus. Dit was slecht, heel slecht. Niettemin waren we klaar om aan te vallen. We konden niet langer wachten, het knorde in de maag. We namen een hap.
Al sinds de inval van Rusland in Oekraïne, in februari 2022, loop ik met het idee rond om eens stil te staan bij de persoon die vijftien jaar daarvóór die inval min of meer voorspelde. Ik heb het over Halbe Zijlstra, oud minister van Buitenlandse Zaken (2017 – 2018) in het kabinet Rutte III.
Enkele zaterdagen geleden was het weer eens zover. We gingen naar het theater. Dat is op zich niets bijzonders, we doen dat wel vaker. Wat bijzonder was, deze keer ging het om ballet en wel in het nieuwe danstheater van Den Haag, het kortgeleden geopende Amare. Ik wilde het theater graag van binnen zien en dan zul je eraan moeten geloven, het wordt een balletavond.
In de categorie ‘A near miss’, deze keer weer een avontuur met een auto.
Voor mijn uitzending naar Suriname in 1985 werden al onze spullen verhuisd. Toen alles eenmaal in een container was ingeladen en de vrachtauto de straat uitreed, keek ik hem na met niet zo opbeurende gedachte: zou ik het ooit terug zien? Beste lezer, het ging goed.
Een jaar of negen á tien zal ik geweest zijn, niet ouder. Het was in ieder geval in de tijd dat wij jongens een club met elkaar als schoolvriendjes hadden. Hoe de club heette, weet ik niet meer. We waren met z’n drieën. Ons doel was speelgoed maken voor de jaarlijkse ‘Grote Bazar’ van de school.
Deel 1 van deze blog ging over de voorbereidingen van onze bruiloft. Hier volgt deel 2. De huwelijksceremonie en het huwelijksdiner dat daarop volgde. Maar eerst was er bij verrassing een vrijgezellenmiddag.
Dit is deel 1 van 2, waarin ik verslag doe van de wijze waarop we tot het besluit om te trouwen zijn gekomen en van de voorbereidingen die we voor de voorgenomen bruiloft troffen.
Het was in het najaar van 2022 dat we ineens besloten te trouwen. En om meteen enige twijfel omtrent de reden die mogelijk opkomt als je zo’n stap (toch) (nog) (maar) (eens) op latere leeftijd zet en zoals een van mijn dochters ook daadwerkelijk had bedacht: nee, geen van ons beiden heeft iets onder de leden! En ze is ook niet zwanger 😉
In de rubriek ‘Een Near Miss’ dit keer een geval van een slippartij in de bergen rondom het Meer van Genève.
In 1981 studeerde ik Business Administration aan IMD in Lausanne, Zwitserland. Ik woonde ik in het plaatsje Belmont-sur-Lausanne, op zeshonderd meter hoogte. Diep beneden lag het Meer van Genève. De weg vanuit de stad slingerde zich door het bos met aan de ene kant de berg stijl omhoog en aan de andere kant stijl omlaag, in de richting van het dal diep beneden.
Note vooraf: normaalgesproken zet ik relevante foto’s bij de tekst. Tijdens het lezen, verwacht ik dat u, beste lezer, mij dankbaar zult zijn, dat ik dat deze keer niet heb gedaan!
Hij was mijn nieuwe tandarts en hij meende op de foto een ontsteking te zien achter een kies. Noodgedwongen was ik op een andere tandarts overgestapt omdat de tandarts waar ik vijfendertig jaar in de praktijk was geweest, de uitbraak van het corona-virus had aangegrepen om met vervroegd pensioen te gaan. De overgang ging overigens uitermate soepel: kennissen bevragen welke tandarts ze zouden kunnen aanbevelen, een telefoontje, de overdracht van het dossier, een eerste gesprek (de ‘intake’) en alles stond weer op de rails.