Categoriearchief: Cultuur

Jesus Christ Superstar

Rond Pasen dit jaar gingen we naar Jesus Christ Superstar. Oorspronkelijk een film, maar later ook als musical uitgevoerd. Eind maart en begin april was de musical uitvoering in AFAS Live, voorheen Heineken Music Hall. Het bijzondere was dat de oorspronkelijke zanger, Ted Neeley, net als in 1973 weer als Jesus figureerde. Hij was duidelijk ouder, veel ouder (45 jaar ouder maar liefst) en z’n stem was misschien wat ijler – je hoort duidelijk dat het iemand is die wat ouder is – maar hij zong weer fantastisch, net als voorheen, ook de hele hoge noten. Op zijn, ik schat, 75ste!

Cassette bandje

Lees verder Jesus Christ Superstar

Opera

Net zo min als van ballet houd ik niet zo van opera. Maar als ik in Wenen ben – en ik ga daar geregeld naar toe voor een nevenactiviteit – grijp ik de gelegenheid toch aan. Ik moest ook deze keer weer een paar dagen naar Wenen en dat is geen straf. Het is een heerlijke stad. Ik heb daar al een over geblogd. Zie het linkje onderaan de blog.

Wenen

Lees verder Opera

(Mis)communicatie

Paus1Miscommunicatie is van alle tijden. Het volgende verhaal illustreert dat. Het is geen mop, maar een relaas over miscommunicatie. Het is géén racistisch verhaal.
Het speelt is het oude Rome in het jaar 440 na Christus.

De paus zetelt in Rome en wordt ondersteund door zijn kardinalen. Er wonen joden in de stad en de kardinalen willen van deze mensen af. Antisemieten dus. Zij gaan naar de paus en adviseren hem de joden weg te sturen. Maar de rabbi is een vriend van de paus. Wat te doen? De paus verzint een oplossing. Hij stelt voor een debat te organiseren. De winnaar bepaalt wat er met de joden gebeurt. Hij zal zelf aan katholieke zijde het debat voeren.
De kardinalen zijn tevreden. Dit gaan ze winnen… Lees verder (Mis)communicatie

Poëzie

 

van-dis-brildwddEen aantal jaren geleden zag ik Adriaan van Dis weer eens op televisie. Hij gaf zijn visie als tafelheer bij De Wereld Draait Door in verband met poëziedag destijds. Tot 3 februari is het poëzieweek.

Gepassioneerd

Hij deed dat op een gepassioneerde en inspirerende wijze. Ook presentator Matthijs van Nieuwkerk kwam tot de conclusie dat de wijze waarop Van Dis vol vuur en gedragen een aantal gedichten ten gehore bracht buitengewoon stimulerend werkte. Wat mij aansprak was zijn mening dat al dat ge-analyseer van gedichten de beste manier is om gedichten je tegen te gaan laten staan.  Klik hier voor de uitzending.

Lees verder Poëzie

Dichtregels in het zand

VlielandVliehors-Vlieland

Ik was laatst op het strand in Vlieland. We waren met onze lemsteraak Roos naar de Wadden, zoals eigenlijk ieder jaar. Klik hier voor mijn eerdere blogs over het ‘eilandgevoel‘, de waddeneilanden en vooral Vlieland.

Wielspoor

Op het strand werd ik getroffen door dichtregels in het zand. Dichtregels! Ze  waren Vliehors-Vlieland 2moeilijk te lezen, omdat er voetstappen doorheen liepen – hoe kan het ook anders op het strand. Bij nadere bestudering zag ik dat de dichtregels zich herhaalden. Ze gingen eigenlijk alsmaar door. Ze behoorden tot een wielspoor! Kun je dat voorstellen? Het profiel van een band in de vorm van dichtregels!  Lees verder Dichtregels in het zand

Ballet

Ballet heeft niet zo mijn voorkeur. Maar sinds lange tijd ging ik laatst weer eens naar een balletvoorstelling. Dat kwam, omdat we maandelijks met een theatergezelschap naar een van de Haagse theaters gaan, variërend van de Koninklijke Schouwburg, Diligentia, de Anton Philipszaal tot het piepkleine theater Pepijn. Door naar al die theaters te gaan, varieert wat we zien eveneens, namelijk van toneel, cabaret tot muziek en dit keer dus ballet. In het Lucent Danstheater. Daar treedt het wereldberoemde Nederlands Dans Theater op. Dus wat je krijgt voorgeschoteld is van hoge kwaliteit, in alle objectiviteit.

Lees verder Ballet

Woorden zijn als kleuren…, deel 2 van 2

Woorden zijn als de kleuren van een schilderij. Het papier is het linnen. Ik gaf in een eerdere blog (klik hier) een paar voorbeelden die ik ontleende aan de film Shadows In The Sun. Over een zonsondergang en een stomp in de maag. Ook de branding beschreef ik.
Nog een tweetal mooie beschrijvingen:

Over een vrouw (waar de acteur in de film verliefd op is):

De hoofdrolspeelster uit de film: Clair Forlani

‘Zonlicht omlijst haar lichaam met een gulden gloed van honigachtig licht. De wind danst zachtjes door haar lange lokken. Haar gezicht is krachtig en trots, met ogen die niet gemakkelijk geheimen prijs geven. Het is een gezicht dat je niet uitdaagt, maar naar je lonkt.’

Wat bezielde God toen hij de vrouw schiep? Hij wilde waarschijnlijk het feit dat hij mannen had geschapen goed maken, corrigeren. De meeste mannen zijn verschrikkelijke (hij zei: stinkende) holbewoners met slechts één voet buiten het hol. Met de schepping van de vrouw heeft God zichzelf overtroffen. Want wat is er perfecter dan een vrouw? We zien hun halslijn, hun

Hij (of zij?) niet

lendenstreek, hun zachte huid, hun borsten in diverse soorten en maten. Wat een pracht!

Als ik een vrouw was, zou ik een lesbienne zijn!”, aldus de  andere acteur.
Hier volgen nog een paar oneliners uit de film:
Over schrijven:
‘Als je wilt schrijven, zoek dan het deel in jezelf dat iets te zeggen heeft. En geloof in dat deel.’
Of deze:
‘Creatieve mensen/kunstenaars hebben vaak gebrek aan zelfvertrouwen.’
En deze:
‘Kunst kies je niet. Het kiest jou.’
En aan het eind van de film volgt er het verhaal dat gaat over lotsbeschikking, het verhaal van het vogeltje:
‘Er was eens een vogeltje dat zo graag wilde vliegen. Op een dag vloog het heel hoog. Maar het het begon te regenen. Zijn veren werden zo zwaar dat hij door de zwaarte dreigde neer te storten. Hij probeerde te landen en brak daarbij een vleugel. Na verloop van tijd genas het vogeltje. Hij wilde weer gaan vliegen, maar wat hij ook probeerde iets binnenin hem weerhield hem ervan op te stijgen. Dag na dag probeerde hij het, maar zijn angst hield hem aam de grond. Op een dag woei er een harde wind langs het vogeltje en nam hem mee de lucht in. Hij spreidde zijn vleugels en merkte dat hij weer kon vliegen. Welnu, sommigen van ons zijn het vogeltje en sommigen van ons zijn de wind.’
Moraal van het verhaal (ook uit de film):
Ieder van ons is voorbestemd om een bepaald pad te bewandelen. Op dit pad ontmoeten we anderen. Door hen te leren kennen, veranderen we hun en onze eigen levens.