Tagarchief: Den Haag

Het verpleeghuis (3)

Dit is de derde blog in een reeks van vier over het het Verpleeghuis waar wij, de kinderen, mijn moeder in hebben laten opnemen. De vorige twee blogs gingen over de voorbereidingen.

De dag van de verhuizing is aangebroken. Spannend. Het gebeurt niet iedere dag dat je je oude moeder van 94 tegen haar wil verkast. Van te voren vergewis ik me ervan dat we in het verpleeghuis zullen worden opgevangen. Mijn moeder zal totaal ontredderd zijn en dus wil ik dat we door professionals bij de receptie worden opgewacht.

Sinds 1956

Lees verder Het verpleeghuis (3)

Het verpleeghuis (2)

Dit is de tweede blog in een reeks van vijf over het het Verpleeghuis waar wij, kinderen, mijn moeder in hebben laten opnemen.

In de week voordat mijn moeder naar het verpleeghuis zou gaan, ging ik alvast even kijken, de maten opnemen en een paar meubeltjes brengen. De kamer is vierenhalf  bij vier, met een aparte, redelijk ruime badkamer en een gangetje met kastenwand. Ik schrok van deze geringe omvang. Zou ze hier kunnen leven, komende van haar ruime appartement in Zeist. Het appartement waarvan ze claimde altijd zo gelukkig te zijn omdat het als een goed zittende jas paste.

Gezellig maken

Lees verder Het verpleeghuis (2)

Het verpleeghuis (1)

Dit is de eerste blog in een reeks over het verpleeghuis.

Wij, de drie kinderen van mijn oude moeder van bijna 95, moesten besluiten haar in de gesloten afdeling van een verpleeghuis te laten opnemen. Zoiets doe je niet lichtvaardig. Er komt van alles bij kijken op velerlei gebied, waaronder emotioneel, met als allesoverheersende vraag: doen we het goede?

Horizontaal

Lees verder Het verpleeghuis (1)

Glimlach

Een van mijn partner’s aandachtspunten voor mij is, zo laat ze mij geregeld weten, dat ik me in de stad minder aan andere mensen zou moeten storen. Ze heeft daar een punt. Ik kan er niet omheen. Op koninklijke wijze erken ik mijn zwakke punt. Niettemin heb ik ook wel een beetje gelijk (vind ik): de mensen lopen in de weg, ze lopen te langzaam, ze slenteren, steken zo maar de stoep over, staan op de meest ongelukkige momenten ineens stil, op de hoek van de straat bijvoorbeeld, alsof ze alleen op de wereld zijn. Vooral destijds toen we in Amsterdam woonden was het echt een ding .

Bij de kassa

Lees verder Glimlach

Billiton (4): een pittige uitdaging

In de categorie Mijn Werkzame Leven, verschenen reeds eerder verhalen over mijn ervaringen bij weegschalenfabrikant Van Berkel, mijn allereerste baan, gevolgd door de MBA-opleiding bij IMD te Lausanne. Hierna vervolgde ik mijn loopbaan bij Billiton. Dit is nummer 4 in de reeks over mijn verblijf bij Billiton.

Een nieuwe uitdaging

Lees verder Billiton (4): een pittige uitdaging

Operatie geslaagd!

Om negen uur vervoeg ik me bij het Dag Centrum van het Haga Ziekenhuis aan De Leyweg in Den Haag. Ik word opgenomen voor een neus-en voorhoofdholte operatie. Ik meld me bij de balie op de twaalfde etage, het zogeheten Dag Centrum. Het is gelukkig makkelijk te vinden. Ze gaan meteen met me aan de slag: mijn bloeddruk wordt gemeten, een ecg scan gemaakt en bloed afgenomen. Ik word naar een bed gebracht, zo’n echt ziekenhuisbed, met allemaal knoppen, stangen en een tv er boven. Ik moet mij verkleden en een speciale ziekenhuis pyjamajas aantrekken, een jasje waar je van voren je armen insteekt en het achter bij de nek moet vastklikken. Ik moet een uurtje wachten, dus lees ik de krant op de iPad, werk mijn journaal bij en lees mijn e-boek. Alles digitaal, zo wil het graag hebben.

Lees verder Operatie geslaagd!

Billiton (3): lange termijn scenario’s

In de categorie Mijn Werkzame Leven, verschenen reeds eerder verhalen over mijn ervaringen bij weegschalenfabrikant Van Berkel, mijn allereerste baan, gevolgd door de MBA-opleiding bij IMD te Lausanne. Hierna vervolgde ik mijn loopbaan bij Billiton. Dit is nummer 3 in de reeks over mijn verblijf bij Billiton.

Down the drain

Lees verder Billiton (3): lange termijn scenario’s

Billiton (2): de eerste klus

Laat ik beginnen met al mijn lezers een heel gelukkig nieuwjaar te wensen!

In de categorie Mijn werkzame leven:

Reeds eerder verschenen in deze categorie verhalen over mijn ervaringen bij weegschalenfabrikant Van Berkel, waar ik mijn eerste baan beleefde, gevolgd door de MBA-opleiding bij IMD te Lausanne. Het vervolg gaat over mijn vijfjarige loopbaan bij Billiton. Dit is deel 2. Het eerste deel over Billiton verscheen vorige maand.

Mijn eerste opdracht op het hoofdkantoor van Billiton aan het Louis Couperusplein in Den Haag was het schrijven en met financiële analyses onderbouwen van een zogeheten ‘post mortem’ van een investering in tin winning in Indonesië. Het bedrijf aldaar heette Riau Tin Mining, een nazaat van het bedrijf waar Billiton ooit begin twintigste eeuw op het eiland Billiton met het winnen van tin was begonnen. Nu, zoals het woord al zei, op het eiland Riouw. 

‘Post Mortem’

Lees verder Billiton (2): de eerste klus

Corona en zo (8): de horeca moet open, de rest dicht!

In de rubriek over het corona virus – ja het is echt een rubriek aan het worden, dit is al nummer 8 van ‘Corona en zo’! – het volgende: de cijfers zijn weer drastisch gestegen. Gisteren alweer bijna 10.000! de dagen ervoor rond de 9.000.

Black Friday

Lees verder Corona en zo (8): de horeca moet open, de rest dicht!

Billiton (1): hier wilde ik zijn!

In de categorie Mijn werkzame leven.

Reeds eerder verschenen in deze categorie verhalen over mijn ervaringen bij weegschalenfabrikant Van Berkel, mijn eerste baan, gevolgd door de MBA-opleiding bij IMD te Lausanne.

Op 1 februari 1982 begon ik aan een nieuw avontuur: ik ging aan de slag bij Shell, op dat moment ‘s werelds grootste bedrijf. Per die datum werd ik direct gedetacheerd (een ‘assignment’ heette dat bij Shell) bij Billiton International Metals, kortweg Billiton, op het hoofdkantoor (Central Office in Shell termen) aan het Louis Couperusplein, hoek Mauritskade in Den Haag. Ik woonde er vlakbij, in het Bezuidenhout, dus lekker op de fiets ernaar toe.

Yes! Hier wilde ik zijn!

Lees verder Billiton (1): hier wilde ik zijn!