Tagarchief: Italie

Woorden zijn als kleuren…, deel 2 van 2

Woorden zijn als de kleuren van een schilderij. Het papier is het linnen. Ik gaf in een eerdere blog (klik hier) een paar voorbeelden die ik ontleende aan de film Shadows In The Sun. Over een zonsondergang en een stomp in de maag. Ook de branding beschreef ik.
Nog een tweetal mooie beschrijvingen:

Over een vrouw (waar de acteur in de film verliefd op is):

De hoofdrolspeelster uit de film: Clair Forlani

‘Zonlicht omlijst haar lichaam met een gulden gloed van honigachtig licht. De wind danst zachtjes door haar lange lokken. Haar gezicht is krachtig en trots, met ogen die niet gemakkelijk geheimen prijs geven. Het is een gezicht dat je niet uitdaagt, maar naar je lonkt.’

Wat bezielde God toen hij de vrouw schiep? Hij wilde waarschijnlijk het feit dat hij mannen had geschapen goed maken, corrigeren. De meeste mannen zijn verschrikkelijke (hij zei: stinkende) holbewoners met slechts één voet buiten het hol. Met de schepping van de vrouw heeft God zichzelf overtroffen. Want wat is er perfecter dan een vrouw? We zien hun halslijn, hun

Hij (of zij?) niet

lendenstreek, hun zachte huid, hun borsten in diverse soorten en maten. Wat een pracht!

Als ik een vrouw was, zou ik een lesbienne zijn!”, aldus de  andere acteur.
Hier volgen nog een paar oneliners uit de film:
Over schrijven:
‘Als je wilt schrijven, zoek dan het deel in jezelf dat iets te zeggen heeft. En geloof in dat deel.’
Of deze:
‘Creatieve mensen/kunstenaars hebben vaak gebrek aan zelfvertrouwen.’
En deze:
‘Kunst kies je niet. Het kiest jou.’
En aan het eind van de film volgt er het verhaal dat gaat over lotsbeschikking, het verhaal van het vogeltje:
‘Er was eens een vogeltje dat zo graag wilde vliegen. Op een dag vloog het heel hoog. Maar het het begon te regenen. Zijn veren werden zo zwaar dat hij door de zwaarte dreigde neer te storten. Hij probeerde te landen en brak daarbij een vleugel. Na verloop van tijd genas het vogeltje. Hij wilde weer gaan vliegen, maar wat hij ook probeerde iets binnenin hem weerhield hem ervan op te stijgen. Dag na dag probeerde hij het, maar zijn angst hield hem aam de grond. Op een dag woei er een harde wind langs het vogeltje en nam hem mee de lucht in. Hij spreidde zijn vleugels en merkte dat hij weer kon vliegen. Welnu, sommigen van ons zijn het vogeltje en sommigen van ons zijn de wind.’
Moraal van het verhaal (ook uit de film):
Ieder van ons is voorbestemd om een bepaald pad te bewandelen. Op dit pad ontmoeten we anderen. Door hen te leren kennen, veranderen we hun en onze eigen levens.

Woorden zijn als kleuren…., deel 1 van 2

Laatst zag ik een mooie film, een romantische film. Ik houd daar wel van. Hij heette Shadows InThe Sun en het gaat over een beroemde schrijver die sinds het overlijden van zijn vrouw twintig jaar geleden, niet meer tot schrijven heeft kunnen komen. Hij leeft teruggetrokken in een klein dorpje in Toscane, Italië. Een jonge Londense uitgever gaat naar hem toe in de hoop hem tot schrijven over te kunnen halen. Er ontstaat een band tussen de twee.

Wat mij vooral in de film trof, zijn de momenten waarbij beide acteurs bepaalde beelden oproepen en trachten die als een kunstenaar proberen te beschrijven. De schrijver vergelijkt schrijven met schilderen als hij ergens in de film zegt:  woorden zijn als de kleuren van een schilderij, het papier is het linnen, het canvas.

Daarna volgen enkele prachtige en treffende beschrijvingen, die ik graag met u deel.
Als zij op een gegeven moment in de film over de Toscaanse glooiingen naar de zonsondergang staan te kijken, vraagt de schrijver aan de uitgever wat ze zien, te beschrijven. De uitgever zegt: ‘de zon zakt zo dadelijk achter de horizon’.

‘Dat‘ kan beter’, vindt de schrijver, die al twintig jaar niet meer heeft geschreven. Hij zegt het zo:

De twee hoofdrolspelers beschrijven wat ze zien

De zon gaat onder en ontsteekt de lucht in vurige kleuren van rood en oranje. In de verte rollen donkere wolken over de horizon, al rijdend op de zomerwinden. Weldra zal de dag in nacht overgaan en daarmee zal een diepe stilte gepaard gaan, een stilte die over alles heen gaat vallen’.

Prachtig nietwaar?

Vervolgens gaat het over een stomp in de maag. De schrijver vraagt hoe de uitgever denkt dat dit voelt? De uitgever zegt zoiets als dat het zal voelen alsof je geen adem meer kunt krijgen.
‘Heb je dat wel eens meegemaakt’, vraagt de schrijver en hij geeft de uitgever een enorme stomp in zijn buik. Daarna beschrijft hij het gevoel:

Je krimpt ineen en snakt naar adem. Er is een branderig gevoel in je buik, gebonk in je hoofd, je hebt slappe knieën en tranende ogen. Er hangt snot uit je neus. Je hebt het gevoel alsof je nooit meer zult ademhalen en opeens vullen je longen zich met koele frisse lucht’.
‘Dat is de ervaring van een stomp in je maag’, voegt hij eraan toe.

Ook heel mooi beschreven.

Nu ben ikzelf aan de beurt. Ik dacht dit ziend, horend en de ondertiteling lezend, laat ik het ook een proberen. Ik zat op dat moment in Thailand aan het strand, aan de branding. Laat ik eens proberen te verwoorden wat ik zie:

Ik zie aanrollende en zich telkens terugtrekkende lichtgroene lawaaierige golven vrolijk het goudgele natte zand overspoelen, in een zilverkleurige weerkaatsing. Mooie mensen dartelen in de glinsterende zee, zich lavend aan de reinigende werking van het zilte water’.

Limonchello per tutti!

Heeft u dat nou ook wel eens? Dat je met vier vrouwen op stap bent in een Italiaanse middeleeuwse stad en dat je alle aandacht van de wereld krijgt? Dat wil zeggen, niet alleen van deze vier vrouwen maar ook van de mensen om je heen? Je ziet ze kijken en zich afvragen: hoe doet-tie-dat?

Dat had ik laatst dus. Vier vrouwen, variërend in de leeftijd – want dat wilt u natuurlijk weten – van begin dertig tot midden vijftig. We hadden elkaar ontmoet bij een kookcursus in een klein plaatsje, Rocca Corneta op de grens van Toscane en Emilia-Romagna, tussen Bologna en Florence. Midden in de Appenijen op zo’n zeshonderd meter. Prachtige vergezichten vanuit onze locatie ‘Borgo Pianello’. Ik zal u even meevoeren hoe het eruit zag (ja, ik weet het, mijn verhaal over de dames komt zo):

Emilia-Romagna/Toscane:

Ik kijk naar de oude glooiende bergen van de Appenijnen en zie hoe scherp ze afsteken tegen de heldere blauwe lucht. Rijk begroeide rotsen met bloeiende, hier en daar al herfstig getinte loofbomen en de vruchtbare zonovergoten weilanden wisselen elkaar af. Het geheel biedt een overweldigende aanblik. Dit overweldigende ontstaat niet alleen door de bergen zelf, maar ook door de eeuwenoude aanwezigheid van grillige dorpjes met hun eenvoudige kerktorens die tegen de hellingen aan schurken. Ze bieden een rustgevende en vriendelijke aanblik, temidden van de hier en daar verspreid staande boerderijen en stallen.

Enfin, dat wilt u allemaal niet weten, u wilt weten hoe het zat met de dames.

Welnu, een onderdeel van de cursus was dat we de stad Lucca zouden bezoeken. Het is een eeuwenoud volledig ommuurd stadje (daar ga ik weer met mijn beschrijving), waar het verkeer grotendeels uit is verbannen. Prachtige gebouwen, smalle straatjes, dure winkels, heerlijke restaurants, heel erg Italiaans natuurlijk en veel cappuccino, pasta’s en witte wijn. En aan het eind van elk diner: limoncello per tutti! Limoncello voor iedereen!

Daar was ik dus beland met vier vrouwen. We splitsten af en toe op, want u zult begrijpen dat ook ik mijn rust wil pakken en niet voortdurend vier vrouwen kan bezig houden. Dat wil zeggen, winkel in winkel uit. Mij eindeloos bezig houden met hun twijfels of iets nou wel of niet gekocht zou moeten worden. Of hoe het vervoerd zou kunnen worden. Zij waren met het vliegtuig en ik met de auto, dus u raadt het al, veel zou aan mij worden meegegeven.


We slenterden door de straatjes, we huurden fietsen om over de muur te rijden, het was prachtig weer, we zaten op terrasjes, lunchten met daarbij witte wijn, kortom, het was één groot feest!

’s Avonds hadden we overigens – in het kader van de cursus – een pizza proeverij. Overheerlijke pizza’s hebben we gegeten. En tot slot? Limoncello per tutti!