Vandaag post ik de 300ste blog, sinds de start, februari 2012. Bij de 100ste blog en 200ste blog poste ik een spiritueel getinte post in de categorie Bewustwording. Ik herhaal meteen de wijsheid niet in pacht te hebben, zeker niet op spiritueel gebied. Doe ermee wat je wilt, werp het verre van je, of vergeet het direct weer.
De vergissing
Waar ik het over wil hebben is een verschrikkelijke vergissing, met grootse consequenties die tot de dag van vandaag voortduren. Die vergissing is dat de vrouw verantwoordelijk wordt gehouden voor het gedwongen verlaten van Adam en Eva uit het paradijs . Deze vergissing is door mensen bedacht. Als een legende overgeleverd en heeft duizenden jaren tot heel veel leed, onderdrukking en misbruik geleid.
Het verhaal
Eerst het verhaal, de legende, zoals vermeld in de bijbel, in het Boek Genesis. Adam en Eva leefden in het paradijs. Het leven daar kenmerkte zich door de afwezigheid van allerlei beperkende emoties zoals jaloezie, boosheid, verdriet, ijdelheid, haat, enzovoort. Dus ook geen ‘lijden’, je was er volledig vrij. Er was maar één verbod: Adam en Eva mochten niet van de appel eten, de appel die groeide aan de Boom van Kennis van Goed en Kwaad. In de Griekse mythologie heet dit verhaal ‘de doos van Pandorra’. Die mocht niet worden geopend. Vele culturen hebben hun variant op dit thema.
Verleid
Eva wordt door de slang verleid toch van de appel te eten en haalt op haar beurt Adam over dat ook te doen. God straft hen door beiden uit het paradijs te verbannen. De vrouw zou er aldus voor verantwoordelijk zijn dat wij, mensen, nu op de aarde buiten het paradijs moeten leven en dus ook moeten lijden. Hadden we als mensen in het paradijs kunnen blijven, dan was ons dat allemaal bespaard gebleven en hadden we zonder leed, pijn, oorlogen, enzovoort, vrolijk en in harmonie in het paradijs geleefd.
Tweeledige vergissing
De vergissing is tweeledig: in de eerste plaats is het – als het al zo gelopen is – niet alleen Eva’s ‘schuld’. Tegenwoordig zou je zeggen, Adam had een eigen verantwoordelijkheid, hij had kunnen weigeren. In de tweede plaats is er sprake van onbegrip. Het was juist de bedoeling dat van de appel werd gegeten. De mens – gescheiden van God, lees: het al, het universum, de goddelijke liefde – was voorbestemd zich te gaan ontwikkelen door ervaringen op te doen met niet alleen goed en kwaad, met talloze andere tegenstellingen die het pad van de individuele mens (en de mensheid als geheel) zouden kruisen. De mens kreeg de gelegenheid zich te leren verhouden ten opzichte van tegenstellingen en keuzes te maken, te leren en zich te ontwikkelen.
Kiezen
Dat is waarom we op aarde zijn. Het paradijs – door de mensen ten onrechte gedacht een plek op aarde te zijn – is een geestelijk voorportaal voor de geboorte. De kinderziel ‘leeft’ daar alvorens geboren te worden en enige tijd daarna. Vandaar dat baby’s en peuters zich niets herinneren van hun eerste jaren tot ongeveer vier jaar. Ze leven nog in de ‘paradijselijke’ staat en zijn zich nog niet bewust van de tegenstellingen die het leven gaat bieden. De mensheid als geheel gaat door eenzelfde ontwikkeling. Ook de mensheid in zijn totaliteit ontwikkelt zich en heeft zich tot de tegenstellingen te verhouden. Dat gaat met vallen en opstaan, precies als bij individuen.
In die paradijselijke staat is de ziel, als geest, (nog) vrij, maar niet in de menselijke zin van het woord. Wij weten het niet, we weten alleen dat het ‘bestaat’.
Begeleiders
Na de geboorte ontstaat een situatie van hulpeloosheid. Het kind kan niets zonder zijn ouders of begeleiders. Ook de mensheid kende zijn begeleiders, op enig moment is dat de rol voor de koningen (‘bij de gratie Gods’). Koningen leefden aanvankelijk op een hoger ontwikkelingsniveau, in een hogere energie zou je kunnen zeggen. Ze stonden in contact met geestelijke krachten en waren zodoende in staat de ‘onervaren’ mens te begeleiden. Daar stammen ook de wereldwonderen van af: deze begeleiders beschikten over krachten – die in ons allen aanwezig zijn, zij het onontwikkeld. Daardoor waren ze in staat pyramides te bouwen en grote stenen rechtop te zetten en andere wonderen te verrichten. Wij weten nu dat, met het gebrek aan technologie toen, het voor mensen onmogelijk moet zijn geweest, dergelijke dingen voor elkaar te krijgen.
Een mensenleven lang
De mensheid werd ‘na het paradijs’ blootgesteld aan tegenstellingen en diende te leren daarmee om te gaan. Keuzes maken, hoe stel je je op bij tegenstellingen, hoe ga je ermee om. Dat was geen straf, maar een kans! Iedere geboren baby, krijgt de kans dit te doen, een mensenleven lang.
‘Mens’ worden
Eva is dus niet verleid, Eva heeft de eerste stap gezet die nodig was om ‘mens’ te worden en Adam is haar gevolgd, aannemende dat de legende klopt. Beiden werden niet gestraft, beiden werd de kans geboden de wereld in te trekken en te leren en zich te ontwikkelen, aanvankelijk onder begeleiding.
Alleen de mensen – en dan vooral mannen – kunnen hebben bedacht dat er gestraft moest worden en dat iemand – de vrouw – de schuld moest krijgen. Dit werd een menselijk machtspel en is het nog steeds. Wat voor ellende heeft het niet veroorzaakt? Ook vandaag nog.