Deels met een vriend en deels met mijn echtgenote reed ik een aantal jaren geleden met de auto door het zuidoosten van de Verenigde Staten. We reisden door The Deep South. Een roadtrip.
Ik blogde al eerder over de VS, dit is deel 3.
Van stad naar stad
Ondanks dat dit gebied geen Grand Canyon is (zie een eerdere blog), is het allebehalve saai. Het gebied waar we doorheen reden leek op de glooiende heuvels van Noord-Frankrijk. Een paar jaar later reed ik er nogmaals doorheen, die keer westelijker, door de Blue Ridge Mountains (bekend van het lied Take Me Home, Country Roads van John Denver – ook daarover blogde ik eerder). We toerden over vooral de tweebaans wegen, van stad naar stad, door een zich eindeloos uitstrekkend gebied, waar we iedere dag wel iets meemaakten. Er wonen veel diepgelovige, conservatieve Amerikanen. Conservatief zijn ze, bezien vanuit onze gemiddelde, Nederlandse optiek. Dat was op zich al een belevenis.
Richmond, Virginia
We bezochten Monument Boulevard in Richmond, Virginia, ooit tijdens de Amerikaanse burgeroorlog de hoofdstad van de Confederacy. We zagen prachtige, negentiende-eeuwse huizen met daartussen de monumenten voor de helden die aan de kant van de Confederacy streden. Zo zagen we een standbeeld van de president, Jefferson Davies en generaals zoals Robert F. Lee en Thomas ‘Stonewall’ Jackson. Na het incident met George Floyd (‘I can’t breathe’), enkele jaren geleden, zijn veel van deze beelden door een ‘beeldenstorm’ van hun sokkel gehaald. Ze staan symbool voor slavernij, onderdrukking en racisme.
Terzijde: Trump was kritisch over de beeldenstorm. Er zijn bij het schrijven van deze blog (januari 2026) geen uitspraken van Trump bekend waarin hij eist dat de beelden worden teruggeplaatst.
Greensboro, North Carolina
We stopten onderweg bij enkele antiekzaken, die definitief gingen sluiten. Ik kocht twee Chinese vaasjes, waarvan mijn reisgezel, zelf toen wonend in Beijing, beweerde dat ze veel waard waren. Een ervan was beschadigd. Ik kreeg ze mee voor slechts $ 40. Nadat we in onze twee kamers van het hotel waren ingecheckt, dronken we een biertje bij Hooters. Een belevenis, deze keten. Want de waitresses lopen in hotpants met laag uitgesneden decolletés. Het is zeker geen nachtclub. Toen wij er van ons biertje genoten, was het een uur of vijf ’s middags. De dames, niet ouder dan achttien á twintig, zaten, zoals dat in deze zaak kennelijk gebruikelijk was, bij ons aan tafel. We kletsten gezellig, althans, dat kon je wel aan mijn metgezel overlaten.
Greenville, South Carolina
Aan het eind van de middag reden we Greenville binnen. Ons plan was om rechtstreeks naar het museum over de Confederacy te gaan, maar dat bleek helaas gesloten, al vanaf drie uur. Het was een klein gebouwtje, niet meer dan een woning. Terwijl we er omheen liepen, kwam er iemand aanrijden. De man vroeg zoals de Amerikanen dat bij wijze van groet doen: ‘where are you from?’ Toen hem bleek dat we helemaal uit The Netherlands kwamen, liet hij ons toch binnen. We kregen een privé rondleiding.
Northern aggression
Zijn naam was Michael Couch. We luisterden naar zijn verhalen over de burgeroorlog, of, zoals hij het afwisselend noemde: the war of Northern aggression en the War of the Independence of the South. Hij zou zo weer ten strijde trekken! Hij gaf ons een bumper sticker met de Confederate flag erop, ook bekend als the stars and bars. Geen haar op ons hoofd die zoiets op onze huurauto zou plakken. Want deze vlag staat symbool voor alles wat aan het zuiden van de VS verkeerd was en is, vroeger slavernij, nu racisme. We kregen enkele gratis boeken en kranten mee over The Cause en zelfs een green card die ons het recht gaf ons in de Confederate States of America te mogen vestigen, zou deze natie (toch) (nog) (ooit) ontstaan.
Vijf landen
Hij beweerde dat het beste voor Amerika was als er tenminste vijf onafhankelijke landen uit de huidige VS zouden ontstaan, te weten Hawaii, Alaska, New England, the South en de rest. Wij konden daar nog wel enkele aan toevoegen, zoals Texas en Californië. New England (Noordoost VS) noemde hij puriteins, een groot cultureel contrast met de South. Deze man was een hard core zuiderling. Hij was een aanhanger van Trump, omdat, zei hij, Trump geen politicus was. Dat was wat dit land nodig had.
Gun shop
De volgende dag stuitten we , op weg naar Atlanta, Georgia, op David’s Gun Room, een wapenwinkel langs de weg. We waren benieuwd hoe zo’n winkel er van binnen uit zou zien, dus parkeerden we onze auto tussen de dikke pick-ups. Schoorvoetend gingen we naar binnen, alsof we elk moment een kogel konden krijgen. Het was niet druk, hier en daar bekeken mannen wapens in vitrinekasten. Aan de toonbank stond een zwart Amerikaans gezin bestaande uit man/vrouw/stuk of wat kinderen. Ze bogen zich over een half-automatisch geweer. Ze lieten zich alles uitleggen. Daarna verschoof hun aandacht naar pistolen, revolvers en volautomatische wapens. We keken onze ogen uit.
Atlanta, Georgia
We lunchten bij Waffle House, een ontbijt-, lunch- en dinnerketen (ook daar blogde ik eerder over). Heerlijke gebakken eieren met hashbrowns, een soort rösti. Er stonden een aantal gezellige, zwarte, stevige dames achter de bar en in keuken. Ze gingen op de foto.
CNN
In Atlanta bezochten we CNN. In Atlanta staat de hoofdvestiging. We kregen de Inside CNN tour. Hij begon in de overweldigende entree, waarna we in vijftig minuten door studio’s en redactieruimten werden geloodst. Indrukwekkend hoe het allemaal werkt.
Coca Cola
Daarna liepen we vanaf het CNN-gebouw naar we the World Of Coca-Cola, ook voor een tour. Coca-Cola is net als CNN in Atlanta gevestigd. Een en al marketing, vooral leuk voor kinderen. Coca-Cola is gebaseerd op een geheime formule en die bewaart men diep in de krochten van het gebouw. Met filmpjes, veel reclame, een 4D film, waarbij zelfs de stoelen bewogen, wordt het geheim (deels) onthuld. We eindigden bij een proeverij. Alle smaken frisdrank uit talloze landen. We kregen enkele flesjes mee.
Florida
De volgende dag reden we naar Florida. Een verhaal voor een volgende blog.