Billiton (4): een pittige uitdaging

In de categorie Mijn Werkzame Leven, verschenen reeds eerder verhalen over mijn ervaringen bij weegschalenfabrikant Van Berkel, mijn allereerste baan, gevolgd door de MBA-opleiding bij IMD te Lausanne. Hierna vervolgde ik mijn loopbaan bij Billiton. Dit is nummer 4 in de reeks over mijn verblijf bij Billiton.

Een nieuwe uitdaging

Voormalig Shell Centre in Londen

Na ruim een jaar werd ik al overgeplaatst naar een andere afdeling. Het gaf mij een dubbel gevoel: ik had het erg naar mijn zin bij de afdeling project evaluation, maar carrière-technisch was de post die ik kreeg een geweldige uitdaging. Die wilde ik met beide handen aangrijpen. Niet alleen verdiende de functie respect binnen alle geledingen van Billiton, ook binnen Shell Group Finance met als hoofdzetel Shell Centre in Londen, gaf deze functie een bovenmatige ‘zichtbaarheid’. Bovendien was het werk stressvol omdat er voortdurend deadlines te halen waren. Om de zaken op tijd rond te krijgen was erg uitdagend. Én er was sprake van een beginnende vorm van leidinggeven: ik kreeg een assistent, Jos. Hij zat er bij wijze van spreken al zijn hele leven en had vele hele jonge carrièremakers aan zich voorbij zien trekken. Dus vond hij van zichzelf dat hij dat werk van zijn leidinggevende ook wel kon. Quod non. 

Consolidatie

De functie bestond uit het samenstellen van de de totale Shell Metals Sector jaar- en kwartaalcijfers evenals de begrotingen en lange termijn planningen. Uit de hele wereld moesten de jaar- en kwartaalcijfers, begrotingen én lange termijn planningen aan mij worden opgestuurd, correct en bijtijds. Wat natuurlijk geenszins het geval was. Ik consolideerde de cijfers tot een Metals Sector geheel en stuurde ze door naar Shell Centre, waar ze precies hetzelfde deden, maar dan voor de hele Shell groep, dus voor de andere sectoren zoals Upstream, Downstream, Gas, Chemicals, Coal, etc. Ik schreef al eerder dat de Metals Sector als het ware Shell in het klein was.

Shell

Er waren een aantal kleine vestigingen (vooral in Nederland) die moeite hadden met het foutloos halen van de deadlines en dus hielp ik ze ermee. Ingewikkelder waren de grote Shell vestigingen in de wereld, in bijvoorbeeld Brazilië en Australië, als ook Shell Nederland, Deutsche Shell en Shell Française. Want deze grotere werkmaatschappijen hadden behalve olie, gas en chemie ook metalen te rapporteren. Zij moesten uit hun eigen cijfers, die op zich ook weer een consolidatie inhielden, de Metals Sector voor mij destilleren en insturen. Per post en/of per telex. Veel afstemming over verschillende tijdzones heen, met niet altijd meewerkende individuen aan de andere kant van de wereld, valutaverschillen en bovendien interpretatie verschillen. En aan beide kanten tijdsdruk.

Verliezen

Het was midden jaren tachtig, de wereld zat in een recessie, de metaal prijzen voor aluminium, nikkel, lood, zink, koper, enzovoort, bewogen zich op een record laagte. Ik rapporteerde dan ook enorme verliezen. Driehonderd miljoen pond (ca. € 340 mln) per kwartaal, ruim een miljard pond op jaarbasis, was geen uitzondering. Zo groot waren deze verliezen dat wij grapten dat de postkamer bij het zien van de cijfers, niet zou kunnen geloven deze verliezen correct waren en dat men daar het teken zou veranderen: kan niet waar zijn, ze moeten zich boven in het teken vergist hebben!

Als een vis …

Ik maakte er een sport van als eerste aan Shell Centre te rapporteren. Dat lukt iedere keer weer. En dus viel ik op. Voor een ambitieuze carrièremaker van begin dertig, natuurlijk fantastisch! Als een vis in het water, zo voelde ik mij.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.